توصیف زیدآبادی از «ادعای انکار مطلق»


احمد زیدآبادی روزنامه نگار در نامه ای تلگرامی با عنوان ادعای مطلقا تکذیب شد! او نوشت:

سه سال و نیم پیش در نامه ای با عنوان «۲۰ گزارش روشن و شفاف از وضعیت کشور» در همین کانال نوشتم:

مخالفت با هزار قسمت در خارج از کشور نمی تواند بر روی هیچ اصل مثبتی توافق کند و بنابراین منجر به تقسیم ابدی می شود.

برخی از اپوزیسیون از این جمله به حدی ابراز خشم و عصبانیت کردند که فکر گفتن یک جمله تنها مانع اتحاد آنها شد!

به نظر من اتحادیه سلبی مبتنی بر منکر بر خلاف سال ۵۷ در ایران دیگر امکان پذیر نیست و البته هر اتحادیه ای مدعی اصول مثبت روشن است.

اما هیچ نشانه ای مبنی بر وجود کد مثبت در میان عناصر مختلف نیروهایی که خود را اپوزیسیون جمهوری اسلامی می دانند، وجود ندارد.

برخی از آنها عدم تحمل خود را نسبت به عدم اتحاد در صفوف پراکنده خود و ترکیب پرخاشگری، تندخویی، لعن، تضرع، مناجات و تهمت به یکدیگر نشان می دهند و فکر می کنند که این حربه ها می تواند نیروهایی ایجاد کند که اهداف کاملاً متضادی دارند. در یک خط جمع شده اند!

برخی تصور می کنند صرف تاکید بر «انتخابات آزاد» می تواند تسبیح بین عناصر پراکنده مدعیان اپوزیسیون و ترتیب دادن آنها ایجاد کند. اما واقعیت این است که هیچ یک از اعضای اپوزیسیون تصور از دست دادن یک انتخابات آزاد احتمالی و واگذاری قدرت به مخالفان خود را ندارند و تنها از شعار انتخابات آزاد دفاع می کنند و معتقدند که قطعا پیروز خواهند شد.

اما بزرگترین مشکل این است که برگزاری تنها یک انتخابات آزاد لزوماً ادامه حیات بسیاری از احزاب سیاسی در جامعه را تضمین نمی کند و قدرت پیروز در اولین انتخابات آزاد بدون حضور عناصر و زمینه های هدفمند، ثبات را تضمین می کند. از آن تنوع، قدرت انحصاری و حذف رقبای مزاحم. یعنی دقیقاً همان اتفاقی که در اوایل انقلاب افتاد و وعده تکرار آن بعید است دوباره قدرت طلبی را در هم بکوبد!

اگر مدعیان اپوزیسیون این متن را بی‌اساس می‌دانند، نه حمله‌های شخصی و تهاجم الفاظ و استدلال‌های نظری، اثبات دروغ آن در عمل منطقی‌تر است. نفی عملی این مدعا اتحاد بین آنهاست!

انتهای پیام/