عطش قدرت و حکومت بر اساس تحلیل انصاف نیوز


مسیح مهاجری در سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:

«بسم الله الرحمن الرحیم
امروز نهم ذی الحجه الحرام، روز عرفه است که یکی از مهم ترین فرصت ها برای دوری از منکرات اخلاقی و تقرب به درگاه الهی است. دعای معروف عرفه که در مورد خودسازی و خودسازی است، یکی از آموزه های به جای مانده از امام حسین (علیه السلام) است. از مهم ترین درس هایی که در این دعا به همه بندگان خدا می دهد این است که از خداوند بخواهیم ما را از هر آنچه در درون خود داریم رهایی بخشد و «به ما غنا بخشد».
بی نیازی از درون وجود برخی از مردم، ثروتی بی پایان است که هیچ ثروت، هیچ قدرت، شهرت و دیگر امکانات فیزیکی نمی تواند جای آن را بگیرد. اگر انسان از درون خود و وجودش فاقد نیازهای ضروری نباشد، همواره به دنبال مادیات و خواسته های نفسانی است تا هر چقدر هم که مال و قدرت و انواع خانه ها و امکانات بدنی در دسترس او باشد. او هست. او هنوز راضی نیست و منتظر است. اما در مورد تقاضای داخلی، این عطش قوی و مشتاق افزایش ثروت نخواهد بود.
اهمیت بی نیازی از درون زمانی افزایش می یابد که فرد در مقام قدرت سیاسی و مدیریت اجتماعی باشد. لذت سلطه به قدری است که انسان را که آفریده نشده کر و کور می کند و دیوانگی را بر می انگیزد که بخواهد بر همه چیز جز خودش حکومت کند، آنقدر که حاضر است نزدیکترین عزیزانش را برای حفظ جانش فدا کند. قدرت، همان حقیقتی که هارون الرشید خلیفه عباسی آن را پذیرفت. مامون پسر هارون چون احترام پدرش را نسبت به امام موسی بن جعفر علیه السلام دید و اینکه هارون گفت خلافت حق اوست چون پسر پیامبر و پسر عمویم است از پدرش پرسید. ، چرا این کار را نکنیم؟ آیا خلافت را ترک می کنی؟ گفت: «الملک اقیم» قاعده و نژاد و خانواده نمی شناسد، پس اگر تو که پسر منی، روزی قدرت را به دست بگیری و مرا کنار بزنی، چشمت را از کاسه برمی دارم. هارون و مامون و دیگر خلفای که حکومت اسلامی را به چنگ آوردند، چون از نبود نیاز درونی که حاصل خودسازی و خودسازی است، بهره ای نبردند، در اسراف، دیکتاتوری، استبداد و تشنگی دائمی قدرت افتادند. و برای ماندن در قدرت، بدترین جنایات را مرتکب شدند تا جایی که بهترین مردم، امامان بدنام عصر خود را به شهادت رساندند، ثروت اسلامی را به یغما بردند و سلطه را در خانواده خود به ارث بردند.
در عصر امروز که ایثار مردم ایران به رهبری امام خمینی (ره) منجر به استقرار نظام مردمی جمهوری اسلامی بر اساس سیره اهل بیت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم شد. به او. ، در این مملکت همانطور که استقرار این نظام مستلزم فداکاری و ترک امیال نفسانی بود، بقا نیز مستلزم پایمال شدن خودخواهی بود. پرهیز از زنا فقط ناشی از بی نیازی باطنی است، همان شیمیایی که امام حسین علیه السلام در دعای عرفه از خداوند مناجات کرد و به ما آموخت که آن را بجوییم، «و ما را غنى کن. “.
تأکید امام خمینی (ره) بر تلاش مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران در راه شکوه، در چارچوب اجرای درس بزرگ امام حسین (علیه السلام) در دعای عرفه بود، زیرا ایشان این را می دانست. تا حاکمان خودکفا نباشند و از درون نیازمند نباشند، صلاحیت حکومت را ندارند. اینکه با گذشت ۴۲ سال از تأسیس جمهوری اسلامی ایران، مسئولان این نظام همچنان گرفتار جنگ قدرت هستند، تا زمانی که برای تعالی خود تلاش نکرده باشند، معنایی ندارد. خودسازی مسئولان مهمترین توصیه ای است که از بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران به جا مانده و دقیقاً به همین دلیل است که جامعه امروز ما از آثار مخرب جنگ قدرت بین آنها رنج می برد.
روزی آیت الله بهشتی را در نیمه دوم سال ۵۹، یعنی حدود ۲ سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بر خلاف روحیه بشاش ایشان، در وحشت دیدم. علت اضطراب را جویا شدم، گفت: نشانه‌هایی از نگرانی خودخواهانه بر طلب خدا در بدنه رهبری حاکم است که با آنچه انقلاب اسلامی برای رسیدن به آن تلاش می‌کرد، فاصله زیادی دارد. از همین دغدغه بود که بهشتی بارها در سخنان خود اعلام کرد: ما عاشق خدمتیم نه تشنه اقتدار.
امروز بیش از آن می توان به عمق دغدغه شهید مظلوم آیت الله بهشتی پی برد، زیرا به خوبی می توان دید که توصیه تهذیب نفس که حضرت امام خمینی (ره) بسیار بر آن تأکید داشتند، چگونه حکومت ما را اسیر تشنگی کرده است. به زور.

انتهای پیام