وجود و عدم وجود «اضطراب». مبنای تحلیل انصاف نیوز


رضا صادقیان از اعضای گروه تحلیل انصاف نیوز در یادداشتی درباره وجود و عدم وجود «اضطراب» در فضای سیاسی کشور نوشت:

فعالیت برخی از رهبران سیاسی ناشی از پاسخگویی به تصمیمات دولت وقت، بیش از آن که نشانه روشنی از یک بنیان فکری و نگرش پایدار باشد، نشان از گرد هم آمدن برخی آمارها برای دمیدن در تنور است. . مقاومت در برابر طیف مخالف

این داستان ترسناک بود، رهبران مخالف دولت در آن زمان تمایل خود را برای مذاکره و دستیابی به توافق نشان ندادند. گروهی که در سال ۱۳۹۲ تشکیل جلسه دادند، تمامی تعاملات دولت یازدهم در جریان مذاکرات هسته ای را زیر سوال بردند و بدون در نظر گرفتن مفاهیمی مانند «حاکمیت» یا نحوه تصمیم گیری در حوزه سیاست خارجی و نحوه انعقاد قراردادهای بین المللی، نگرانی های خود را بیان کردند. .. اضطراب هایی که گاه چنان با موضوعات مختلف و گاه کاملاً متفاوت با اتفاقات گذشته بود که خواننده را شگفت زده می کرد.

هنوز مشخص نیست دست اندرکاران چه می گویند و یا طرح پیشنهادی آنها برای حل موضوع هسته ای و برداشتن فشار اقتصادی از روی دوش مردم چیست. آنها به خوبی با هم تفاوت داشتند، همین. علیرغم اینکه رهبری مذاکرات هسته ای در آن دوره او را «مومن، غیور، شجاع و متدین» خطاب کرده و از «ناظر» نظام دیپلماسی صحبت می کردند، اما طرفین درگیر جلساتی را آغاز کردند و حاضر شدند. رسانه ها و انتشار اطلاعات از یک سو به تیم مذاکره کننده هسته ای، دولت وقت و کل سیاست خارجی حمله کردند و دولت را به خیانت متهم کردند. آنها فکر می کردند که تمام حقیقت بدون هیچ مشکلی با آنهاست. گویی با در نظر گرفتن منافع خود و برای به دست آوردن زمان برای تضعیف حکومت، معنای خاص آن کلمات را در نظر نگرفتند. حتی کسانی که ادعای تدریس در دانشگاه ها را داشتند. کار به جایی رسید که یکی از اعضای شورای اسلامی که نفوذ زیادی در حلقه افراد ذینفع داشت، رئیس وقت سازمان انرژی اتمی را تهدید به مرگ کرد. مدتی بعد در خرداد ۹۳ برای نشان دادن قدرت رفقای خود در شهر مشهد تظاهراتی برگزار کردند و روی پوسترها نوشتند «اجازه نمی دهیم». هنوز معلوم نیست کدام فرد، گروه یا حلقه را در دولت راه ندهند!

با گذشت زمان مشخص شد که حوزه فعالیت «دلواپسیم» مجموعه ای از شخصیت های سیاسی، حقوقدانان، نمایندگان شورای اسلامی و… است. آنها همیشه بی پاسخ ماندند و از عدم پیروزی سعید جلیلی در انتخابات ابراز ناراحتی کردند. اگر متن مخالفت آنها را بخوانید، نشان می دهد که آنها به غیر از نه گفتن، مخالفت با مذاکره، رد تفاهم نامه و … هیچ راه حلی حتی به اندازه یک خط نوشتاری برای یک روز پس از پایان مذاکرات نداشتند.

سکوت سنگین امروز نگرانی های دیروز نیازی به توضیح ندارد. به نظر می رسد مجبورند زبان خود را نگه دارند و چیزی نگویند. حتی آتش زدن برجام را در مجلس تکرار نکنید. تردیدی نیست که این دغدغه هم مانند دیگر بزرگان و رویاپردازان سیاسی این روزها به دلیل قرار گرفتن در مناصب حقوقی و اجرایی بیشتر با واقعیت روبرو شده است. آنها دریافته اند که نمی توان بسیاری از ایدئولوژی ها و پوشیدن لباس های مناسب را در طول عملیات انجام داد. نگرانی ها علاقه ای به انتقاد از مذاکرات با برجام ندارند. در راه اندازی مجالس و گردهمایی و راه اندازی اعتراضات خوب نیستند. چون بهتر از قبل دریافتند که نمی توان با دنیا قهر کرد، دور ماندند و موانع، موانع تجارت بین المللی و کشورهای پشت سر راه توسعه را نادیده گرفتند و همچنان می خواستند بر تعارضات، چالش ها و مشکلات کشور فائق آیند. کشور دیروز و امروز در بخش صنعت، معدن، اقتصاد، جامعه و اجرای تعهدات دولت.

غیبت دست اندرکاران عرصه سیاسی و سکوت کامل آنان حکایتی برای رویارویی با واقعیت امروز است. نمی توان چشم بر شاخص های اقتصاد، کاستی ها، انزوا و فقر شدید در کشور بست و همه مدیران را «ناشایست» خطاب کرد. حتی افرادی که فکر می کردند سفره مردم ربطی به مذاکره و توافق هسته ای با برجام ندارد، امروز متوجه شده اند که بهترین و ارزان ترین راه برای بهره برداری از ظرفیت های داخل و خارج از کشور، رفع تحریم ها و احیای برجام است.

انتهای پیام