چرا تعداد No Dentists نسبتا زیاد نیست؟


دکتر. سمانه موسوی، دندانپزشکی که هفته گذشته به آبادان رفت و بیماران را به صورت رایگان مداوا کرد، در نامه ای به انصاف نیوز نوشت:

آنچه در مورد آن می نویسیم تخصص من است که از محدودیت ها و مشکلات آن کاملا آگاهم. چرا تعداد No Dentists نسبتا زیاد نیست؟ (نه اینکه نیست)

دوستان مراقب؛ گذشته از افزایش هزینه تجهیزات، دندانپزشک حرفه ای است که عمر کاری متوسطی دارد زیرا دندانپزشک به تدریج از انگشتان و دست ها به چشم ها، گردن و ستون فقرات آسیب می بیند. پس در این دوره حق دارد تلاش کند تا به نقطه امنی برسد، بله، از نظر مالی، اما

اولین. نظارت و تطابق مالیاتی با الزامات فوق دندانپزشک وجود ندارد. مالیات‌ها گاهی اوقات نامرتبط و کم هستند، گویی هنوز در سال‌های دور زندگی می‌کنیم، و مطمئناً با تعیین مالیات شخصی هر دندانپزشک، این آشفتگی را ایجاد می‌کند.

ساختگی تامین بودجه بهداشت عمومی در همه زمینه ها حداقل از نظر «دندان» بر عهده دولت و نظام است! در این صورت فعلاً دود به چشم بزرگواران نمی رود، هر چند نمی دانم فردا دود وارد چشم مردمی می شود که بین رهبران غیرمسئول و دندانپزشکان گیر کرده اند!

اما اگر در هر حزبی برای کمک به مناطق محروم اقدام کنیم، آن را با دو فلش مشخص می کنیم:

اول: کمک به مناطق آسیب پذیر با همسالانمان، اغراق می کنم، این دیگر انکار نیست، جرم است، یک تراژدی است…

ثانیاً، ما در حال احیای همان چیزی هستیم که زمانی در فرهنگ ما وجود داشت و اکنون به دلیل سیاست های بد جنتلمنی، فرار مالیاتی، سوء استفاده آشکار، ظلم و در نهایت فشار اقتصادی برای شهروندان کم رنگ شده است.

ما جامعه را به سمت گدایی سوق نمی دهیم. در این نیمه مسئولیت دولت را بر دوش خود نمی گذاریم و باید از دولت مالیاتی متناسب با هزینه تجهیزات بخواهیم، ​​تجهیزات سخت کوشی که این اتحادیه مدعی است خودخواهانه نیست.

بله، به دلیل آشنایی نداشتن با این شهر در آبادان اعلام آمادگی کردم و در نهایت با معرفی حاج مکی یاضعی به درمانگاه امداد سپاه در درمانگاه امداد سپاه، با انتقاد شدید از داشتن این درمان، یک درمان شش روزه رایگان ارائه دادم. . بدنه، اما همکاری مهم و کافی بین دو کشور صورت گرفت و هدف همین بود و غیره!

هدف ما از این همه رنج مردم این است که درد دندان محرومانی را که دست ندارند آرام کنیم. به خاطر همه ما در ایران مانده ایم به نتایج آقای. هاج! چه خواهد بود خدا می داند

اما بیایید دست در دست هم بگیریم. ما باید حتی چند روز در سال به جاهایی سفر کنیم که باورمان نمی شود ایران اینجاست، با استفاده از امکانات هر نهاد یا سازمانی، چه مخالف باشیم و چه نباشیم، به مردم با حفظ استقلال و طبقه بندی اهداف. مریض

در این شرایط ناجور با خودم فکر کردم چرا که نه؟! من از مواد و موادی استفاده کردم که متعلق به مردم است، متعلق به این افراد و تصمیم بیمارانم را گرفتم.

شخصا با معاینه شناسنامه و نوشتن مشخصات بیماران یتیم خانه، امدادگران، خیرین، انجمن کمک به خانواده زندانیان و همچنین فقرا که تحت پوشش نبودند، به مداوای آنها پرداختم. تا جایی که می توانستم

اما حقیقت را نیز باید دید، از جمله ایجاد مشکل برای افرادی که بلافاصله عکس می‌گیرند و نمایش می‌دهند و حتی شماره حساب مشارکت‌های مردمی را فاش می‌کنند. ما نباید اجازه دهیم این افراد عزم آنها را خدشه دار کنند.

روزی که رفتم می دانستم که هیچ هات داگی اصلاً دندان درد نمی کند و از رنجش کم نمی کنم، اما پایتخت فرو ریخت و بسیاری از مطب های دندانپزشکی در عرض چند ثانیه ویران شدند. ابتدا به این موضوع فکر کردم، اما این ایده پخته شد و آمدم تا بیماران مورد نظر را مشخص کنم.

روزهای اول نوشتم که از سپاه تشکر نکردم که این فرصت را به من داد و امروز که به تهران برگشتم دوباره ایمانم را تایید کردم. زیرا از اموال و حقوق این سرزمین که متعلق به مردم است، برای رفتار یکسان با مردم استفاده کردم. اما از همه مردم، مؤسسات و مؤسسات عمومی و درمانگاه خیریه تشکر می کنم که شرایط پزشکی و شغلی را برای من فراهم کردند. نه می توانستند مجوز داشته باشند و نه تجهیزات صادر می شد!

در نهایت، این عضو کوچک جامعه پزشکی، از همکارانم که داوطلب شده‌اند می‌خواهم با استفاده از منابع فیزیکی و نهادی حماسه وحدت را برای درمان ضعیفان بیافرینند، حتی اگر هر یک از ما خدمات پزشکی رایگان در مناطق محروم ارائه دهیم. مناطق. ایران عزیزمون چند روز در سال نرم بشیم و دلمون رو شاد کنیم.

انتهای پیام/